मनात खोल कुठेतरी काहीतरी सारखं वाटतंय.
आणि ते काहीतरी उदासच आहे. काय करावं म्हणजे
सूर्यकिरण दिसेल?
गेले अनेक महिने मी माझे सूर्यकिरण शोधून काढलेत.
हुडकून हुडकून.
छोटया छोटया गोष्टीत मला त्यांचा प्रकाश दिसलाय.
त्या प्रकाशाचा कवडसा आशेचा एक चौकोन देऊन गेलाय.
पण खराखुरा सूर्य कधी तळपणार आहे?
मला सरळ रेषेत चालताना पण इतकी धाप का लागत्ये?
दरी माझ्या मनात आहे. नागमोडी वळण मनात आहे.
रस्ता सरळच आहे बहुदा.
बापरे, तो एव्हढा मोठा डोंगर कधी चढू आता?
निरागसता मला फुलात दिसते.
पण फुलाचं आयुष्य किती?
असं काय आणि किती सहन करायला लागणार आहे त्याला?
ते उमलेल, हसेल आणि मग बंद होऊन जाईल.
काही विचार करायला त्याला कुठे वेळ मिळणार आहे.
पण माझं तसं नाहीये. मला असं मिटता येणार नाही.
मग निरागस राहून चालणार नाही का?
ढगाळलेलं आकाश मला आवडतं.
पाऊस तर फारच आवडतो.
पण तरी सूर्य हवाच आहे.
त्याचे किरण आणि पाऊस एकत्र व्हायला हवेत.
मनात खोल कुठेतरी काहीतरी सारखं वाटतंय.
आज ते काहीतरी छान आहे.
त्यात पावसाचा थेंब आहे. उन्हाचा कवडसा आहे.
वाऱ्याची गार झुळूक आहे.
आज तरी हे सगळं छान आहे.
मनाच्या तळाशी काहीतरी सारखं जे वाटतंय, ते वाट पाहणं आहे.
त्याचा नेम खरं तर चुकत नाही.
पण माझ्यासाठी मात्र तो विरळा का आहे?
त्याची मी अजून वाट पहात्ये.
त्याची मी सतत वाट पहात्ये.
त्याच लख्ख सूर्याची मी आजही वाट पहात्ये.
No comments:
Post a Comment
आपले मत जरूर मांडा.... :-)