खूप उकडत होतं. खूपच. पण सवय झाली होती तशी उकडून घेण्याची. घामाघूम होण्याची. होतेच नं आपल्याला सवय हळू हळू. सगळ्याचीच. आवडत नसतं अजिबात. पण इलाज नसतो. आवडत नसलं तरी चालवून घेतो आपण. उपाय शोधतो. काहिली कमी करण्याचे. दिवस तसेच घालवतो. आपलं आपलं काही नं काही करत. सूर्याचं रूथलेस तळपण सहन करतो आपण. नकळत मनात पावसाची आठवण येऊ लागते. तोच सोडवणार असतो आपल्याला या त्रासातून.
खूप वाट पहायला लावली त्याने. पण आला. उशीरा का होईना तो आला. छान बरसू लागला. उन्हाची झळ पाण्यात वाहून गेली. हे कसं बेस्ट आहे असं वाटू लागलं. थोडं पाणी साठणं, चिकचिक फारशी मनावर नाही घेतली. त्याचं येणं महत्वाचं होतं. आता त्यात कुठे आणि तक्रारी करत बसायचं. छान वाटत होतं.
मग तो खूपच कोसळायला लागला. कोसळतोच आहे. अरे बापरे! एकदम असं कसं? सततची छान हवा सुद्धा मानवत नाहीये. काय करायचं या सुंदर हवेचं? काहीजणांना आवडत नाहीये हे झाकोळलेलं आभाळ. त्यांना लख्ख उन हवंय. अरे? पण नको होतं नं आपल्याला हे उन काही दिवसांपूर्वी? डोळे वर करून बघताही येणार नाही इतकं जास्त उन दिलं होतं आपल्याला. नको होतं ते तसं. थोडं कमी चाललं असतं. आणि आता थोडं हवंय.
उन-पाऊस, पाऊस-उन.
थोडं जास्त, थोडं कमी.
आत्ता आहे त्यापेक्षा थोडं अधिक.
नको.
आधी होतं ते बरं होतं.
आजचा दिवस चालवून घेऊ.
बघू, उदया कसं असेल ते.
नाहीतर परवा तरी हवं तसं मिळेलच.
बघू...
बघतच राहू.
रोज!
